verras me

Verankerd

Ik duik graag volop en met mijn ogen gesloten in alles waar ik in geloof. Als vrienden zich afvragen of iets wel goed voor me is, zweef ik al tussen het hoogste punt en een zee vol avontuur. Een sprong in het diepe kan zowel een draaikolk aan ellende, als een golf van geluk veroorzaken. Ik ga blind voor optie B en soms kom je dan uit op een eilandje. Gelukkig is er uiteindelijk altijd een boot die terug vaart naar het vaste land. Ik geloof niet in ‘geluk hebben’, maar in ‘geluk maken’.

Lees verder

Ijskoud

Ijskoud

Ik denk dat je handen koud zijn, want je lippen zijn verkleurd. Ik krul mijn vingers om de rand van de kist, duw mijn nagels in het onbewerkte hout. Ik durf je niet aan te raken, omdat ik mijn herinneringen niet wil mengen met een ervaring die ze donker zou kunnen kleuren. De jongen in deze kist ken ik niet. Je bent een beetje blauwig en lijkt niet meer op de lachende vent van de foto’s die ik heb meegebracht. Zonder iets te zeggen, overhandig ik het stapeltje beelden aan je moeder. Ik zeg iets, maar versta niet wat. Ze kijkt me dankbaar aan, knikt langzaam en loopt dan naar de keuken. Ze stort zich op de hapjes en probeert het cakebeslag niet te verpesten met het zout van haar tranen.

Lees verder

Geen

Beschonken waarheid

Vanuit de zachte stoel zie ik dat het licht steeds verder boven de daken wordt getild. Als een groot theatergordijn wordt het langzaam opgetrokken om een nieuwe dag in te luiden. De nachtvoorstelling is voorbij en zijn dronkemansliefde wordt weggevaagd met slaapzand. Hij mompelt wat tegen de persoon in zijn droom en ik probeer mijn ogen open te houden.
Lees verder

Lichtjes

Belle of the Boulevard

De Parade wordt verlicht door tientallen kleine lampjes in hoge donkere bomen. Het Bossche plein verandert jaarlijks in een kleurrijke kermis van kunst, cultuur, muziek en mensen van alle soorten, maten en smaken. Overdag is het gezellig, ’s avonds wordt het nog beter, magisch zelfs. Dan voelt de Boulevard als een Efteling voor volwassenen. Een grote voedingsbodem voor avontuur en sterke verhalen. Mijn vriendinnen en ik zijn net gearriveerd en lopen over het terrein, zoekend naar de beruchte fruitpunch.

Lees verder

afstand

Afstand

Zo ongrijpbaar
Als de golven
Zo ontastbaar
Als de lucht
Zo aanwezig
maar op afstand
Onbereikbaar, 
in je vlucht.

Het liefst greep ik je bij de schouders,
zei ik, stop dan, hier ben ik
Maar de moed en overtuiging,
verdwijnt steeds door jouw blik.

Of ik je nog echt leer begrijpen,
wellicht dient die tijd zich ooit aan
Maar tot dat moment hier is,
Zal ik op afstand dichtbij je staan.

Beeld: CC: Kris Krug

ademloos

Ademloos

Elke ochtend rijd ik over een spoorwegovergang en houd ik mijn adem in. Op het moment dat de banden van mijn Ka over de koperen rails glijden, slaat mijn hart een slag over en wordt er geen lucht mijn longen ingezogen. Zonder het eigenlijk bewust mee te maken, zet mijn lichaam zich schrap voor een onverwachte klap. De slagbomen zijn altijd open en er knippert nooit een waarschuwingssignaal, en toch is de kans aanwezig dat je zomaar wordt weggeveegd. Precies zoals het in de liefde soms gaat.

Lees verder

Klassiek moment

Klassiek moment

Het pianospel van Einaudi geeft kleur aan de ontwakende ochtend, die aarzelend probeert te beslissen of ze zonnig wordt of zal donderen. De akoestische noten springen van sprankelend en hoopvol, naar zwaar en meeslepend. Als er bij de laatste tonen van Una Mattina wat zonnestralen voorzichtig door het glas-in-lood naar binnen sluipen, word ik verliefd op de dag en even op hem. Ik crash keihard, maar als het volgende nummer inzet, wordt het pijnlijk duidelijk dat het moment zal wegebben als terugtrekkende golven die het strand weer verlaten en alles met zich meenemen. Ons liedje lijkt eindeloos, al staat het niet op repeat. “Jij gelooft dus dat het voor altijd kan zijn?” Hij is duidelijk geamuseerd, omdat het volgens hem niet bestaat. Terwijl ik nadenk over een antwoord, dwaal ik af naar de dag dat J. en ik voor de laatste keer samen in zijn appartement waren.  Lees verder

springtime

Foutje bedankt

“Spijt heb ik wel als ik dood ben, meisje.”
Een jongen probeert me te overtuigen van zijn stoere imago en drukt met een draaibeweging zijn sigaret uit tegen de muur. Het laat een lelijk figuurtje achter op de zojuist nog maagdelijk witte stenen. Ik kijk ernaar en probeer een herkenbaar object te spotten in het gestempelde as.
“Maar,” begin ik dan, “jij hebt dus nog nooit gewenst dat je iets anders had aangepakt?”
Hij schudt van ‘nee’. Ik kantel mijn hoofd zoals puppy’s dat doen en besluit dat ik geen zin meer heb in een gesprek. Zonder iets te zeggen loop ik weg.
Op de route naar huis, met de wolkjes van zijn uitgeblazen rook nog in mijn longen, denk ik na over zijn uitspraak. Er zijn genoeg dingen die ik anders had moeten (of willen) aanpakken.

Ooit riep ik zelf nergens spijt van te hebben. Alleen elke keer dat die woorden over mijn tong rolden, geloofde ik er een beetje minder in. ‘Spijt’ is een groot woord voor de wens dat ik mijn haren nooit roze had geverfd of dat ik die gifgroene broek met uitlopende pijpen nooit gekocht had – maar het is er wel een beetje, op de achtergrond. Misschien is het meer dat ik bij bepaalde keuzes liever voor een andere optie was gegaan.

Spijt heb ik soms van toen ik het uitmaakte met die ene liefde. Niet trots ben ik op die keer dat ik stiekem naar een The Offspring-concert ging en mijn ouders niet wisten waar ik was. Ik baal van die keer dat ik iemand publiekelijk aan de schandpaal nagelde. Sneaky is het, dat ik vroeger ’s nachts via het balkon de nacht in verdween. Niet te spreken ben ik over het feit dat ik sporadisch met iemand kus, midden in de kroeg. Allemaal momenten dat ik ging voor deur A, terwijl deur B me een pot met goud(eerlijkheid) had opgeleverd. Het avontuur achter A was gewoon net iets aantrekkelijker, zo zal het altijd zijn.

Ik leef van moment naar moment en overweeg dingen puur op gevoel. De een noemt het ‘yolo’ of impulsief, de ander vindt het achterlijk. Soms levert het een mooi verhaal op, andere keren de gevreesde spijt. Maar wat doe jij dan als je keuzes maakt die echt fout zijn volgens het boekje, maar die ontzettend goed voelen in je hart?

Je weet het

In honderd woorden
en op zoveel
verschillende manieren
Heb jij mij
proberen te zeggen
dat ik jou niet
mag versieren

Maar lief
al heb je meer
dan duizend argumenten
Stiekem voel jij
toch ook
al die mooie
momenten?

Eigenlijk weet jij
dondersgoed
Dat ik het ben
die wat met je doet.