337890_2553909092521_1321618444_o

Zijn feestje

‘Ik heb nieuwe kleding nodig!’ roept Cas uit het niets. Ik schrik op uit mijn dagdroom.
‘Voor in je kist?’ Hij knikt. De tranen branden achter mijn zonnebril.

We zitten in de zon op een terrasbankje. De hele ochtend hebben we door de duinen gewandeld, gepraat over mijn toekomst en over zijn verleden van voordat we elkaar kenden. Over de dood hebben we het niet gehad, dus zijn opmerking dendert binnen met 120 kilometer per uur. Onontwijkbaar.

Het volgende half uur deelt hij struikelend wat er op zijn hart ligt. Ik zeg niets, maar knik zo nu en dan om te laten weten dat ik luister. Hij blijft ijdel tot het bittere eind. Geen blouse, omdat die wellicht zal kreukelen. Geen t-shirt, want van zijn gespierde armen is niets over. Nee, het moet een goede lichte spijkerbroek worden, met daarop een grof gebreide grijze trui en zijn favoriete schoenen. Om zijn pols zijn horloge, ook al staat die al maanden stil. Hij heeft de wijzers op tien over twaalf gezet. De tijd waarop hij het vernietigende nieuws kreeg. Zijn leven kwam tot stilstand en nu wil hij genieten zonder de minuten weg te zien tikken.

Lees verder

Marmaris

Vrijheid

De nacht hangt boven ons als een gigantisch zwart fluwelen doek, ingelegd met rond geslepen heldere juwelen. De sterren lijken hier meer speciaal, al zijn het precies dezelfde lichtjes als thuis. Het is alsof ze vandaag met zorg en precisie in de lucht zijn geplaatst, zodat onze laatste uren in Turkije net wat magischer zijn. We hebben een wandeling over de boulevard gemaakt en liggen uitgestrekt op een steiger die tot ver in zee reikt. Lees verder

carrousel

Draaimolen

Den Bosch is een mooie plek om verliefd te worden, zelfs wanneer een kermis de stad verlicht en inwoners een week lang vooral platina blond zijn. Uit de carrousel op het Kerkplein klinken klassieke tonen. Mooie porseleinen paarden met rode hoofdtooien lijken rondjes te rennen over het plein. De attractie met de gouden lampjes staat tussen de pindakraam en een aantal andere vreetkarren geparkeerd. Een boulevard of een met marktkramen gevuld historisch dorp was een betere plek geweest. De eigenaar zit achter plastic ramen, in een hokje dat eigenlijk niet bij de chique draaimolen past. Ik zwaai, hij knikt. De muziek wordt meer bombastisch, met elke dondernoot groeit mijn zelfvertrouwen. Mijn hakken tikken ritmisch op de weg richting de Karrenstraat. Iets wat naar rode port met bubbels smaakte, gaf me het briljante idee om hem op te zoeken in de kroeg.

Lees verder

Mysteryland

Vuurwerk

Mysteryland is als Alice in Wonderland zonder pratende witte konijnen. De mainstage leek op een kaartenhuis, er was een magisch bos om in te verdwalen en ook dit jaar vulden mijn ogen zich met duizenden gekleurde lichtjes en dansende, lachende, spacende mensen.

Lees verder

wachten of winnen

Wachten of winnen

Voor de derde keer in vijf minuten zit hij aan het plukje haar vlak naast zijn rechter oor. Ik zeg dat hij dat te vaak doet, dat hij beter naar de kapper kan gaan omdat het op een zenuwtrekje begint te lijken. Hij lacht. “Jij víndt te veel,” besluit hij. Ik gebaar dat ik mijn mond op slot draai en gooi de denkbeeldige sleutel over mijn schouder. Daarna aai ik hem over zijn verse baard. Snel dans ik een meter van hem vandaan. Ik wil geen uitspraken doen die mijn schaamte voorbij gaan.

Lees verder

verras me

Verankerd

Ik duik graag volop en met mijn ogen gesloten in alles waar ik in geloof. Als vrienden zich afvragen of iets wel goed voor me is, zweef ik al tussen het hoogste punt en een zee vol avontuur. Een sprong in het diepe kan zowel een draaikolk aan ellende, als een golf van geluk veroorzaken. Ik ga blind voor optie B en soms kom je dan uit op een eilandje. Gelukkig is er uiteindelijk altijd een boot die terug vaart naar het vaste land. Ik geloof niet in ‘geluk hebben’, maar in ‘geluk maken’.

Lees verder